Pozbawiona dokumentów i uwięziona, przeżyje piekło, w którym pojawi się trzech różnych mężczyzn, potężny i sadystyczny sędzia, szalony pisarz, kronikarz rubryki

policyjnej dziennika Crítica, i młody zecer-anarchista, który ofiaruje jej szczerą miłość.

Powieść Elsy Drucaroff, osadzona w realiach Polski i Argentyny lat 20. ubiegłego wieku, porusza problemy prostytucji Polek żydowskiego pochodzenia w Buenos Aires, sytuacji żydowskiej diaspory i relacji polsko-żydowskich.

„Piekło obiecane” ukazuje losy podstępnie „werbowanych” w Polsce dziewcząt, które, szukając lepszego życia, wsiadały na statek do Nowego Świata zamężne z tamtejszym Żydem, zaproszone przez krewnych lub jako nielegalny „ładunek” taniej siły roboczej, lecz zaraz po przybyciu trafiały do burdeli. Celnie i bez pruderii autorka przedstawia historię młodej kobiety, odsłaniając przy tym zaskakującą skalę tego procederu.

Drucaroff z wyczuciem łączy gatunki – kryminał, romans, powieść drogi – zapraszając czytelnika w egzotyczną podróż w towarzystwie indywiduów z żydowskiego półświatka obu kontynentów i z anarchistycznego podziemia Argentyny, bolszewików, wywrotowców, idealistów i cyników ze środowiska lewicującej prasy oraz historycznych postaci literackiej bohemy Buenos Aires.

Książka Drucaroff opowiada o przestępczym procederze uprawianym przez Warszawskie Towarzystwo Wzajemnej Pomocy (przeobrażone potem w Zwi Migdal) – przemycaniu młodych żydowskich kobiet z Europy Wschodniej do domów publicznych w Argentynie. Ofiarami organizacji były właśnie takie dziewczęta jak śliczna Dina – biedna nastolatka ze wsi, dla której poślubienie zamożnego Herscha i wyjazd z kraju jest jedyną szansą na wymazanie hańby.
Naturalnie małżeństwo to fikcja, bohaterka staje się wkrótce pracownicą stręczyciela. I podzieliłaby zapewne los tysięcy rodaczek, gdyby nie pokochał jej włoski zecer anarchista. Razem z przyjaciółmi Vittorio organizuje brawurową ucieczkę. Zakochanych ściga nie tylko wszechmocna organizacja, ale i sędzia, klient lupanaru, który uważa Dinę za swoją własność.

Marta Miziuro, Zwierciadło

Raz na jakiś czas zdarza się taka powieść – mocna, inteligentna, namiętna. Piekło obiecane Elsy Drucaroff jest doskonałym przykładem tego, jak autor może wykorzystać struktury danego gatunku literackiego, tworząc  powieść przystępną, a zarazem wymykającą się klasyfikacji.

Mariana Enríquez, La Mano

W swojej trzeciej powieści pisarka opowiada historię organizacji Zwi Migdal i jej powiązań ze społeczeństwem – obłudnym, oportunistycznym, antysemickim. Pozwoliła sobie nawet snuć wyobrażenie “przymierza” zawartego między prostytutkami i anarchistami lat 20. [ubiegłego wieku]. (…) Elsa Drucaroff nie zamierza osładzać przeszłości.

Silvina Friera, Página 12

Piekło obiecane nie jest po prostu esejem historycznym ograniczającym się do relacjonowania i dokumentowania niesprawiedliwości. W formie fikcji literackiej zostały wyrażone przede wszystkim sprzeczności ludzkiej natury, nędza oraz wielkość człowieczeństwa. (…) Fabuła jest utkana z losów poszczególnych postaci, przedstawionych przy użyciu starannego języka o precyzyjnej intonacji.

Rogelio Alaniz, El Litoral

Pisarka snuje opowieść opartą na nieznanych faktach z historii gangu Zwi Migdal, która w społeczności żydowskiej przez wiele lat była tematem tabu i usiłowano ją ignorować. Organizacja była sojuszem zawartym miedzy państwem argentyńskim (policja, sutenerzy) i częścią państwa polskiego (urzędnicy emigracyjni). Elsa Drucaroff bez pruderii przedstawia historię młodej kobiety, odsłaniając przy tym szokującą skalę procederu handlu żywym towarem. 
Powieść subtelnie łączy elementy kryminału, romansu i swoistego dokumentu, tworząc w ten sposób wstrząsający, namiętny i wyjątkowy obraz.
Uzupełnieniem problematyki książki jest wstęp i rozmowa z pisarką przeprowadzona przez Katarzynę Czerwonogórę – specjalistkę od zagadnień z pogranicza kultury żydowskiej początku XX w. i gender.  
Piekło obiecane to mocne i inteligentne pisarstwo feministyczne.

Aleksandra Biernat, Miesiąc w Krakowie

Patronat honorowy:

Matronaty/patronaty:

Nacjonalistycznie motywowane prace na temat renesansu lubelskiego miały poważne konsekwencje dla dalszego rozwoju badań nad tym zagadnieniem. Przeniknęły one bowiem do literatury popularnej i do dziś kształtują obraz sztuki XVII wieku. Niniejsza publikacja, będąca interdyscyplinarną analizą różnorodnych motywacji i historycznych uwarunkowań badań nad sztuką, jest próbą pokazania tej dyscypliny w szerszym kontekście społecznym i politycznym.

W publikacji omówiono wcześniejsze dzieje cerkwi, jej formy architektoniczne oraz wyposażenie, ze szczególnym uwzględnieniem siedemnastowiecznej ikony Hodegetrii. Ponadto książka zawiera wiele informacji na temat dziejów Kościoła wschodniego pod koniec XVIII w., a także codziennego życia w prowincjonalnym mieście galicyjskim po pierwszym rozbiorze.

Nawet ci, którzy, znając ten egzotyczny obyczaj, rozszyfrują tożsamość głównego bohatera – zagubionego na lotnisku w Waszyngtonie młodego Albańczyka, Marka Dody – dadzą się porwać intrygującej opowieści o źródłach jego decyzji o przemianie w mężczyznę. A to dopiero początek historii!

Dla szczególnie zainteresowanych tematem książka będzie dostępna w pakiecie z filmem wyreżyserowanym przez autorkę powieści, nagrodzonym na festiwalu w Baltimore w 2007 roku.

W pracy przedstawiono zarówno przykłady warsztatowego powielania planów, jak również urzędowe projekty typowe. Do pierwszej kategorii należą m.in. świątynie powtarzające rzut katedry łacińskiej we Lwowie, grupa kościołów halowych z pocz. XVI w. (m.in. Nowe Miasto, Rohatyn) czy XVII-w. historyzujące kościoły na rzucie treflowym (m.in. Potok Złoty, Podhajce). Drugą analizowaną w pracy kategorię stanowią projekty urzędowe, w tym plany tzw. Musterkirchen (kościołów typowych), opracowane przez austriackie urzędy budowlane. Jest to pierwsza tak dokładna analiza tego pomijanego dotychczas zjawiska. Ponadto przedstawiono tu nieznane w polskiej literaturze wiedeńskie pierwowzory projektów Musterkirchen dla Galicji i omówiono kościoły typowe, zaprojektowane na przełomie XIX i XX wieku przez K. Piekarskiego i T. Obmińskiego, a także dzieła W. Dayczaka.

Maria Rosa Cutrufelli, opierając się na dokumentach z procesów sądowych „brygantek”, stworzyła fikcyjną postać wzorowaną na najbardziej niezwykłej z nich. Arystokratka Margherita była wykształcona i, prowadząc z bratem polityczne dyskusje, mocno popierała reformy społeczne. Jak to się stało, że znalazła się wśród niedobitków armii burbońskiej, chłopów i zwykłych rozbójników? Co zrobiła, że odrzucił ją własny brat?
Cutrufelli nie powtarza schematów ani nie stara się obalić legendy grasantki z fotografii. Przedstawia galerię postaci – kobiet i mężczyzn, żołnierzy i przestępców – tworząc ich subtelne portrety psychologiczne i ukazując złożone powody, dla których ludzie ci wplątali się w rewoltę.

Patronat honorowy:

W opracowaniu pojawia się szereg postaci historycznych, jakie miały wpływ na kształt grybowskiej parafii, takich jak duchowni, artyści, włodarze miasta, rzemieślnicy czy wreszcie zwykli mieszkańcy. Szczególne znaczenie miała współpraca dwóch osób – grybowskiego proboszcza ks. Jana Solaka i warszawskiego architekta Zdzisława Mączeńskiego, których połączyła zainicjowana na początku XX w. budowa kościoła parafialnego. Wspólny cel, jakim było wzniesienie i wyposażenie świątyni, zaowocował trwającą ponad 50 lat przyjaźnią.

Książka jest bogato ilustrowana archiwalnymi fotografiami dokumentującymi dzieła sztuki (często już nieistniejące) oraz zmiany, którym ulegał wygląd świątyń na przestrzeni wieków. Na szczególną uwagę zasługują zamieszczone w publikacji unikatowe projekty kościołów i elementów ich wyposażenia (w tym witraży). Opracowanie zostało również wzbogacone o listy Zdzisława Mączeńskiego do Jana Solaka z lat 50.i 60., dokumentujące ich współpracę artystyczną i życie osobiste.

Prowadzi ona do wniosku, że Wolff był nie tylko budowniczym i dekoratorem, ale także samodzielnym projektantem, a panujące w starszej literaturze przekonanie, że wykonywał on jedynie cudze projekty, należy zdecydowanie odrzucić. W celu skompletowania oeuvre Wolffa analiza form architektonicznych została uzupełniona o porównania prefabrykowanych elementów dekoracji sztukatorskich, które są najistotniejszą wskazówką do rozstrzygnięcia kwestii autorstwa. Ten najbardziej charakterystyczny element twórczości cechowych muratorów był bowiem mechanicznie powtarzany w różnych pracach tego samego warsztatu. Zaproponowaną metodę można więc z powodzeniem zastosować do badania dzieł innych muratorów stosujących tego typu dekoracje.
Do nabycia w bonito.pl

W Krakowie dostępna w Lokatorze, Muzeum Galicja, Księgarni Jader oraz Bonito.pl.

Można ją kupić też przez internet w Bonito.pl

Patronat honorowy:

Matronaty/patronaty:

Wykłady autorów:

- Piora Krasnego,

- Kingi Blaschke,

- Michała Kurzeja